Aktualności

Sąd Najwyższy na korzyść “frankowiczów” potwierdził rzecz oczywistą!

Sąd Najwyższy w jakże ważnej uchwale składu 7 sędziów z dnia 20 czerwca 2018 r. udzielił odpowiedzi na pytanie Rzecznika Finansowego, potwierdzając że oceny, czy postanowienie umowne jest niedozwolone dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy (sygn. akt III CZP 29/17).

Abuzywne postanowienie umowy kredytu jest bezskuteczne ex lege (z mocy prawa, a nie dopiero na zarzut konsumenta) i ex tunc (od samego początku, a nie np. od momentu faktycznego naruszenia interesów słabszej strony umowy).

Sprawa wydawała się oczywista, jednak w ostatnich latach stała się przedmiotem zaciętych batalii na salach sądowych, stąd też nadano zapewne taką rangę uchwale, czego wyrazem był powiększony z trzech do siedmiu sędziów skład.

Wątpliwości zrodziły się za sprawą funkcjonującego niegdyś błędnego tłumaczenia jednego z postanowień Dyrektywy 93/13/EWG, ale także taktyki procesowej banków nastawionej na mydlenie oczu sędziom z wykorzystaniem argumentów wydawałoby się z gruntu absurdalnych. Dlaczego absurdalnych? (więcej…)

Umowa kredytu indeksowanego kursem CHF pełna luk i niemożliwa do wykonania!

Z braku przepisów dyspozytywnych oraz ze względu na eliminacyjny charakter sankcji niezwiązania konsumenta postanowieniem niedozwolonym nie sposób jest uzupełnić luki w umowie kredytu mBanku powstałej po uznaniu za abuzywne klauzul indeksacyjnych nawiązujących do własnych kursów CHF danego banku będącego kredytodawcą. W konsekwencji umowę obarczoną tak istotną luką nie sposób jest uznać za zdatną do wykonywania, co prowadzi do uznania jej za niezawartą od samego początku (w praktyce jest to równoznaczne z nieważnością umowy kredytu). Do takich wniosków doszedł Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w wyroku z dnia 22 maja 2018 r., sygn. akt VI C 1881/17, uznając powództwo kredytobiorców i zasądzając na ich rzecz (bez potrzeby zasięgania opinii biegłego sądowego) dochodzoną sumę nadpłaty. Wyrok nie jest jeszcze prawomocny.

Powodów reprezentował radca prawny Tomasz Konieczny, partner „Konieczny, Grzybowski, Polak” Kancelaria Prawna sp.k. z siedzibą w Poznaniu. Sprawa dotyczyła kredytu tzw. nowego portfela mBanku z roku 2007.

Wyrok jest godny uwagi nie tylko przez wzgląd na korzystne rozstrzygnięcie dla słabszej strony umowy kredytu, jaką jest zawsze konsument, odniesienie się (wręcz krytykę) wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2017 r. (sygn. akt II CSK 803/16), czy też z uwagi na jego pełną spójność – w przeciwieństwie do wspomnianego wyroku SN – z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do kilku dość istotnych kwestii, które nie wiedzieć czemu stwarzają tyle problemów innym sądom, podczas gdy odpowiedź bywa nierzadko banalnie prosta. (więcej…)

Kredyt w mBanku po stałym kursie CHF!

Sąd Okręgowy w Łodzi w wyroku z dnia 27 kwietnia 2018 r. (sygn. II C 68/16) nakazuje mBank S.A. (dawniej: BRE Bank S.A.) zwrócić kredytobiorcom przeszło 75 tys. zł tytułem nadpłaconego przez nich kredytu w latach 2006-2015. Wyrok jest jeszcze nieprawomocny – służy od niego apelacja. Klientów banku reprezentował radca prawny Tomasz Konieczny z poznańskiej kancelarii „Konieczny, Grzybowski, Polak”.

Na obecną chwilę (nie jest jeszcze gotowe pisemne uzasadnienie wyroku) wiele wskazuje na to, iż sąd uznał klauzule indeksacyjne za niedozwolone z takim skutkiem, że brak skutecznego mechanizmu indeksacji czyni kredyt waloryzowanym stałym, niezmiennym kursem CHF z daty zawarcia umowy kredytu (tj. ze stycznia 2006 r.). Na dodatek – jako że sąd miał do czynienia z umową starego portfela, a więc z klauzulą zmiennego oprocentowania opartą o nieokreślone bliżej parametry (niepowiązane na stałe ze stawką referencyjną LIBOR 3M) – przyjęto również stałe oprocentowanie z dnia zawarcia umowy. Suma tych dwóch czynników doprowadziła do znacznego zawyżenia przez bank rat spłaty kredytu ponad dane wynikające z samej umowy. W gruncie rzeczy klienci powinni więc spłacać kredyt według pierwotnego harmonogramu opartego na jednej „zamrożonej” tabeli kursowej. Sama umowa kredytu jest ważna, za wyjątkiem sprzecznej z przepisami Prawa bankowego klauzuli zmiennego oprocentowania oraz z wyłączeniem zastosowania abuzywnych postanowień indeksacyjnych odsyłających do własnych tabel kursowych mBanku.

Ustawa antyspreadowa nie uchyliła abuzywności klauzul indeksacyjnych!

Banki broniące się w procesach sądowych przed uznaniem ich własnych klauzul indeksacyjnych odsyłających do tabel kursowych za niedozwolone (a przez to za niewiążące dla kredytobiorcy) upodobały sobie taki o to argument, jakoby problem budzącej wątpliwości waloryzacji kredytu zniknął wraz z wejściem w życie tzw. ustawy antyspreadowej.

Mowa oczywiście o znanej dość powszechnie „frankowiczom” nowelizacji Prawa bankowego z 2011 r., na podstawie której wielu kredytobiorców później zdecydowało się na aneksy do umów kredytu zmieniając walutę spłaty kredytu z PLN na CHF. Taki ruch oczywiście nie miał i nie ma nic wspólnego z tzw. przewalutowaniem, ponieważ aneksy te (a przynajmniej ich przeważająca większość) nie dotyczyły w żadnej mierze waluty, w której wyrażane jest saldo kredytu.

Niestety trochę na zasadzie, że „kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą”, banki zdołały przekonać co niektórych sędziów do koncepcji jakże groźnej dla kredytobiorców i błędnej – mającej niewiele wspólnego z treścią przepisów ustawy antyspreadowej – jakoby abuzywność postanowień umownych zawierających niejasne reguły waloryzacji została wraz z wejściem z życie tych przepisów usunięta, a miało to miejsce dokładnie 26 sierpnia 2011 r.

(więcej…)

Sąd unieważnia przystąpienie do Programu “Kumulatus” i nakazuje zwrot składek

Dawny Polbank EFG S.A. (którego następcą jest obecnie: Raiffeisen Bank Polska S.A.) we współpracy z Towarzystwem Ubezpieczeń na Życie AEGON począwszy od 2009 r. oferował Program Pomnażania Oszczędności Kumulatus. Nie znamy jednak przypadku, by ktokolwiek w ten właśnie sposób realnie pomnożył swoje pieniądze. Być może jednak w nazwie programu wcale nie chodziło o oszczędności osób (konsumentów) przystępujących do programu, lecz o przysporzenie wymienionych podmiotów (banku i zakładu ubezpieczeń) oferujących tego produkt.

Korzystny dla osoby rezygnującej z Certyfikatu programu Kumulatus wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r. (sygn. akt V Ca 2297/17) jest prawomocny. Sprawę prowadził radca prawny Tomasz Konieczny.

„Kumulatus” oferowany był klientom banku głównie przez telefon. Konsultanci prezentowali ofertę jako „program” czy formę oszczędzania mającą stanowić atrakcyjniejszą alternatywę dla lokowania środków na rachunku bankowym. Milczeniem pomijano jednak fakt, że próba wycofania oszczędności przed zadeklarowanym terminem zakończenia programu (dajmy na to przed upływem 20 lat) będzie fatalna w skutkach dla inwestowanych w program składek/wpłat.

W czasie rozmów telefonicznych Polbank EFG przedstawiał swym klientom określoną ofertę przystąpienia do umowy ubezpieczenia zawartej między Polbank EFG a Aegon TU na Życie S.A. (więcej…)